krabbelaar

Met jou de stad en

haar woud van vlees en

beroerde stapstenen.

Met jou de nachten, wat langer eens,

dan weer te kort van zoveel stof.

Met jou mijn wollen trui en tranen,

een vloed aan rimpels waarin

je dag na dag tellen kunt.

Met jou de strijd die jaren eerst,

dan weer een zucht van enkele

noten op jouw lied, dan weer niet.

Met jou de wijn, het mout,

de dalen en het topje

van het hoogste, weg van alle

verdriet, het bereikbare schoonste,toch?

 Met jou verandert alles nog.