krabbelaar

Gespannen land grijpt

een toestand, laat de

dingen niet meer los,

vergeet hoe vroeger was en

benijdt de krommingen

van het levende laatste:

een wuivende herinnering

naar het halfvolle glas.

Beschut mijn rode draad

bij jouw bestaan. Vrees onze

slaap niet meer en sluit

alle luiken bij

de woorden die je wijdt.

Wees de stilte,

wees bevrijd, laat begaan,

mijn rode draad.

bij jouw bestaan.

Zoals vandaag water

zich ruimen laat door

het roeien van riemen

die ik heb, zo waardig

stuwt mijn hart zich

de radeloze hunker

met het bloed

dat ik hoop te hebben.

Blijf liever radeloos jezelf

dan water in wijn maar

hou ook je hoop hoog

voor dat laatste.

Want op een dag

wacht in jouw tuin

een steen weggerold.

Dan weet jij bijna schaamteloos.

wel wie daar wandelt.

Blijf dan waarachtig en

radeloos jezelf.

Met jou de stad en

haar woud van vlees en

beroerde stapstenen.

Met jou de nachten, wat langer eens,

dan weer te kort van zoveel stof.

Met jou mijn wollen trui en tranen,

een vloed aan rimpels waarin

je dag na dag tellen kunt.

Met jou de strijd die jaren eerst,

dan weer een zucht van enkele

noten op jouw lied, dan weer niet.

Met jou de wijn, het mout,

de dalen en het topje

van het hoogste, weg van alle

verdriet, het bereikbare schoonste,toch?

 Met jou verandert alles nog.

Welkom op mijn nieuwe blog. Mijn oude blog is nog steeds te bekijken via http://krabbels.skyblogs.be Deze blog werd half 2009 afgesloten. Nu is er tijd en energie voor een nieuwe start!

Met deze blog wil ik u trakteren op meer dan gedichten alleen. Bijdrages over samenleving, religie en politiek zullen afgewisseld worden met muzikale tips, museumweetjes en plotse ingevingen. Ik hoop dat u het met mij een tijdje uithoudt. Om die wens in de verf te plaatsen deze verwelkomende bijdrage met prachtige muziek van Alexander Borodin. U herkent vast wel de gekende deuntjes door de koorgezangen en het paukengeslag heen.

Welkom!