krabbelaar

Jongen, kerel, rood,

dat is het kleur van je dood.

Had jij geen taal, ik had ze.

Had jij geen tranen, ik wou ze.

Had jij geen rug, ik was ze.

Had jij geen vuist, ik sloeg ze.

 

En waarom het daarom en

dan nog zo, zo vrij

maar diep tegelijk,

laat het een vraag.

 

En toch, jongen, kerel, rood,

met jouw gebogen zijde en

wijkende lach wou je

in dit leven een nodige

vogel zijn.

 

Maar je liet je ontvangen

door die open hemel, rood,

waarin jij nooit geloofde,

waaraan jij zomaar

je lichaam ontsloot.

Gespannen land grijpt

een toestand, laat de

dingen niet meer los,

vergeet hoe vroeger was en

benijdt de krommingen

van het levende laatste:

een wuivende herinnering

naar het halfvolle glas.

Beschut mijn rode draad

bij jouw bestaan. Vrees onze

slaap niet meer en sluit

alle luiken bij

de woorden die je wijdt.

Wees de stilte,

wees bevrijd, laat begaan,

mijn rode draad.

bij jouw bestaan.